Opdat we nooit vergeten

Zuster?” hoorde je zachtjes roepen. “Zuster?

Het was bijna half elf. Net toen je dacht dat iedereen eindelijk rustig lag te slapen en je een eerste zin in een dossier wilde typen, klonk er vanuit de linkervleugel plots geroep. Het bleek de zoveelste verrassing van de avond, die in haar geheel al niet volgens plan of verwachting verliep.

Zuster, ik moet u nog wat vertellen” riep ze

Lees verder

In de maneschijn, in de maneschijn

Wil jij naar kamer 20 gaan? Hij heeft steunkousen, liggen als het goed is op z’n stoel, en als het lukt, trek hem dan gelijk schone kleren aan. Hij kan soms wat lastig zijn, maar hij doet niks hoor. Ik heb toestel 2, bel maar als er iets is.

Er volgde een zelfbewust moment waarin je je een aantal seconden afvroeg hoe je in hemelsnaam met schort, twee paar handschoenen, mondmasker en spatbril op een afdeling met ernstig dementerende bewoners was beland, maar voor je dat besef goed en wel kon laten inzinken, vroeg gerinkel in de woonkamer je aandacht.

Lees verder

Drie levens en wat liefde

Op de gang kom ik haar tegen, nog geen anderhalve meter groot, en ook vandaag is ze weer op zoek. Ik groet haar met een uiterst vriendelijke “Goedemorgen!” waarna ze stilstaat en me vragend aankijkt, me onderzoekt.

“Ja weet u, ik moet de kindjes zo nog halen, en… gaan we dan, gaan we dan…
Ze kijkt rond, zoekt het antwoord in mijn ogen, achter de plantenbank, in de lift.
Die kant was het op, toch?” en wijst een gang in.

Lees verder
kus me nog eens wakker

Het leed dat Alzheimer heet

Wanneer ik de woonkamer binnenloop, zie ik haar aan haar tafeltje zitten. Ze kijkt op met grote, angstige ogen. Weer een nieuw gezicht, voor haar wel.
Ik ga naast haar zitten en pak haar handen vast.

Dag An, hoe is het met u?

Ze kijkt me strak aan en denkt na, zoekt naar het juiste antwoord op mijn vraag. Wat was dat ook alweer?

Om ons heen verschuift de wereld

Lees verder